آن شخص ... توبه کرد و عزم حج کرد ... در عبور از بادیه ای،پای آن مرد را به خار مغیلان بشکست.

قافله رفته ، و او بر خاک مانده در آن حال نومیدی،دید که آینده ای(کسی که میآید)،از دور میآید

{به دعا}گفت:

       ــ خدایا به حرمت این خضر که میآید مرا خلاص کن!که تا جان در تن دارم خدمت او کنم

{آن رهرو}پای شیخ را در هم بست تیمار کرد و او را به کاروان رساند.

شیخ در حال گفت:

      ــ بدان خدائی که بی هنباز(شریک)است،بگو کیستی که این فظیلت توراست.؟

او دامن بر میکشید،و سرخ می شد ، و می گفت:

     ــ ترا با این تجسس، چه کار است ؟ از بلا خلاصی یافتی و به مقصود رسیدی !

مبارکت باد ... مارا وانهان به خویش...!

گفت:

     ــ به خدا دست از تو ندارم ، تا نگویی!

                     گفت:

                                      من ابلیسم !...))...

اگر آدمی ، خود پاک باشد ، ((ابلیس))را چه یارای آنست

                                   که گرداگرد او گردد و او را  آزار رساند

                                                                                   از خط نوشته های .خط سوم.