حالا چرا

آمـدي، جـانـم بـه قـربـانـت ولــي حـالا چـرا         بي وفـا حـالا کــه من افـتــاده ام از پـا چـرا

نوشـدارويي و بعـد از مرگ سهـراب آمدي           سنگدل اين زودتر مي خــواستي، حالا چـرا

عـمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست           من که يک امروز مهـمـان توام، فـردا چـرا 

نـازنـيـنا مـا بـه نـاز تـو جـوانـــي داده ايــم          ديگـر اکنون با جوانان ناز کـن، بـا مـا چـرا

وه کـه بـا ايـن عـمرهـاي کـوتـه بي اعـتبار          اين همه غافل شدن از چون مني شيدا چـرا

شورفرهادم به پرسش سر بزير افکنده بود          اي لـب شـيـرين جـواب تـلخ سربالا چـــرا

اي شب هجران که يکدم در تو چشم من نخفت      اين قدر با بخت خواب آلود من، لالا چـرا

آسمان چـون جمع مشتاقان پريشان مي کند        در شگـفـتم من نمي پاشد ز هـم دنــيـا چـرا

در خـزان هـجر گـل اي بلبل طبع حــزين              خامُـشي شـرط وفـاداري بـود، غـوغـا چـرا

شهـريارا بي حبـيب خود نمي کردي سفر            اين سفـر راه قـيامت مي روي، تـنهـا چـرا

                                                                                             (استاد شهریار) 

 مرده بودم

مرده  زنده  شدم،گريه  بدم  خنده شدم  

                                                                 دولت  عشق آمد و  من  دولت  پاينده  شدم

ديده سيرست مرا ، جان دليرست مر

                                                                زهره شيرست مرا ، زهره تابنده شدم

گفــت که :    ديوانه نه ،   لايق  اين  خانه     نه   

                                                          رفتم  و  ديوانه شدم  سلسله  بندنده  شدم   

گفــت که : سرمست نه ، رو که از اين دست نه  

                                                 رفتم و سرمست  شدم  و  ز   طرب آکنده  شدم   

گفــت که :  تو کشته نه ،  در  طرب  آغشته  نه  

                                                      پيش  رخ  زنده  کنش  کشته   و    افکنده  شدم    

گفــت که : تو زير ککی ، مست خيالی و شکی     

                                                       گول شدم  ،  هول شدم ،   وز همه بر کنده شدم    

گفــت که :   تو شمع شدی ، قبله اين جمع شدی    

                                                     جمع نيم  ،  شمع نيم  ،     دود     پراکنده شدم   

گفــت که : شيخی و سری ، پيش رو و راه بری       

                                                         شيخ  نيم  ،    پيش نيم   ،   امر  ترا  بنده شدم

گفت  مرا  دولت نو   ،    راه مرو    رنجه مشو

                                                       زانک  من  از  لطف  و  کرم سوی  تو  آينده شدم

گفت مرا عشق کهن   ،    از  بر  ما  نقل  مکن

                                                         گفتم  آری  نکنم  ،    ساکن  و    باشنده شدم

چشمه  خورشيد توئی  ،   سايه گه  بيد    منم

                                                         چونک  زدی بر سر من    پست و   گدازنده شدم

تابش جان يافت دلم   ،  وا شد و بشکافت دلم 

                                                         اطلس نو  بافت دلم   ،   دشمن  اين ژنده شدم

صورت جان وقت سحر ،   لاف همی زد ز بطر

                                                        بنده و خربنده بدم  ،   شاه   و     خداونده شدم

شکر  کند   کاغذ   تو  از  شکر  بی  حد   تو 

                                                       کامد  او در  بر  من ،       با     وی   ماننده شدم

شکر  کند   خاک دژم  ،   از فلک و چرخ بخم

                                                      کز  نظر   و   گردش   او    نور       پذيرنده  شدم

شکر کند چرخ فلک ،  از ملک و ملک و ملک

                                                      کز کرم  و  بخشش  او  روشن   و  بخشنده شدم

شکر  کند  عارف  حق  کز  همه  بر  ديم سبق

                                                      بر  زبر  هفت  طبق  ،        اختر  رخشنده شدم

زهره بدم  ماه  شدم    چرخ  دو  صد  تاه شدم 

                                                     يوسف  بودم   ز کنون     يوسف   زاينده   شدم

از توا م ای  شهره قمر ،  در  من و در خود بنگر

                                                     کز  اثر   خنده    تو    گلشن      خندنده    شدم    

باش  چو شطرنج روان  خامش و خود جمله زبان 

                                                     کز   رخ  آن  شاه  جهان  فرخ   و    فرخنده  شدم